به نام حضرت دوست آمده است ماهی که صد چندان می کند ، اشتیاق سر بندگی را بر خاک ساییدن لباس عبودیت بر تن کردن و بر سفره ی بی دریغ و بی زوالش نشتن . رمضان تو را می برد به سرزمینی که پهنای پاداش و اجرش را جز ذات بی کران ، کرانه اش نمی داند . فرصتی می دهد تا کمی بیندیشیم ، کمی دور شویم و کمی نزدیک . دور از  دیو منکرات که ما را می بلعد و نزدیک به او تا مدال عزتمندی را بر سینه ی ذاکرانش بیاویزد .    « بیا تا بر آریم دستی ز دل             که نتوان بر آورد فردا  ز گل »